profile
Hello. The name is Yza. Reblogger && Blogger. Sixteen && Happy. Pre-dental && Childish. Day Dreaming && Reality. Welcome to my hallowed space of mind.
| HOME SUBMIT | ASK THEME My Diary Reblogged |
You’re someone I refuse to forget. :( I love you always.
So I enrolled in a gym, at Pan Pacific Hotel, at Slimmer’s World. It’s very cheap than Fitness First but both of them has the same equipment and environment.
Today, was my first day. Not exactly first day of gym, pero fitness orientation. OVER SA HIRAP. HAHA. I can’t do sit ups anymore. Obese na daw ako according to my BMI. -___- mygahd
Nag Treadmill ako for 30 minutes. E kaso ang breakfast ko ay Cereals lang. Kaya after ng 30 minutes na yun, hilo ako. Sabi naman ni mommy, ganun daw talaga kasi biglang stop. Naka 80+ calories lost yata yun.
Tapos nag stretch. Nag sit ups and side sit ups. Sakit sa neck and sa abdomen. HAHA Siyempre, sit ups nga e. -___-
Then, may parang machine weights na pinagamit ako. Para sa mga muscles na nasa inner thigh, outer thigh, sa back, sa arms. Pinag dumbbell exercise ako. Pagkatapos nun, TADAAA! Tapos na.
It sounds easy. Pero orientation pa lang pa pala yun. Biro mo yun. HAHA
So after nun, diretso ako ng Rob at kumain. Nabalewala ang pag lose ng calories. HAHAHA
5 years ang tanda niya sakin. Oo, masyadong malayo no? Parang Pedophile tuloy ang naturing sa kanya. 14 ako nun, siya naman 19. Para sakin naman noon, okay lang. Kasi nasa-teens pa rin naman yun. LOL. Pero totoo, sa akin okay lang. 5 years? Eh may nag-aasawa nga ng 10 years pang mahigit ang agwat.
Pero oo, masyado ngang bata ang 14 years old. Pero ang nakapagpatibay ng loob ko nun kasi, tinutulad ko masyado ang sarili ko sa mga mas nakakatanda sakin. Para sakin hindi ako tanga, alam ko na ang ginagawa ko, at mas nakakaintindi ako. Pero mali pala yun. Parang ka-selfishness na din yun or pride?
Nung panahon na kasi na yun, dun ko na-feel yung talagang love. Kaya nakapag bigay ako ng love na sobra, na pati magulang isusuway ko. Pero hindi naman umabot sa point na ibibigay ko ang aking sarili. Haha. Pero totoo, mahal na mahal ko siya nun. Kasi ang sweet niya sakin, mature siya, and may takot siya sa Diyos. He’s one of a million para sakin. Tapos bonus pa yung lagi niya akong nililibre at napaka-talented niya na halos lahat ng instruments siya church eh natutugtog niya.
Sa saglit na panahon na yun na nakasama ko siya, na napasaya namin ang isa’t isa, at napamahal kami lalo sa isa’t isa… tiyaka pa siya mawawala. I mean bakit? Bakit ako pa? Ano bang ginawa ko? Bakit ako dapat makaranas ng ganun? Hanggang ngayon iniisip ko pa rin kung bakit. Nung burol kaya niya, sinasabi ng Mama niya alam niya na ako talaga mahal niya. Yung mga pictures ko daw nasa cellphone niya, naka-save lahat dun. Mga text sa inbox, puro pangalan ko ang laman. Pero nung burol niya, ang daming nagsisilabasan na sila daw talaga? Sila mahal ni Adrienne? Sila pa ang kilala at sila pa ang malakas ang loob para magpakita dun?
Pero that’s past. Nakapag move on na ako, actually. Kinuwento ko lang. HAHA. Pero isa yun sa pinaka painful na nangyari sakin. From then on, natuto ako maging sensitive. Natuto ako maging aware sa sarili ko, at lahat ng emotion ko nalalabas ko. Dahil dun, mas tumibay ang pananampalataya ko sa Diyos. At dahil dun, nakilala ko kung sino ang mga tunay kong kaibigan.
I finally got to post here on Tumblr. YAAAAY!
Bring out the confetti! The Trumpets! The Band Music!
So anyway, yeah. I’ve been really busy during school days. YES. My life is hard as a college student. I get to study a lot. Be on outdoors a lot.
Now that I’m back, I wish to get some followers. LOL. I did lost many followers while I was gone.
So anyway, HURRAY! I’m back, Tumblr! WELCOME ME PLEASE.